033-2585450 / 06-44154346 mail@heididriessen.nl

Dorus kan geen afstand doen van zijn speeltje

Dorus, onze ruwhaarteckel, is een zacht en gevoelig mannetje van 3,5 jaar oud. Het eerste jaar was hij onzeker en schrikkerig, wat zich uitte op straat bij het zien van andere honden, tijdens de wandeling bij het zien van groepen fietsers en bij bruggetjes die hij niet kon overzien.

Door een homeopathisch middel en de steun die wij hem altijd hebben gegeven (troosten en eventueel optillen) is hij daar langzaam maar zeker overheen gegroeid.

Momenteel is Dorus weer onder behandeling bij Heidi. Hij kan zijn warmte niet kwijt, wil dan niet wandelen en drinkt veel te weinig. Daarbij is hij erg op een speeltje gericht, wat hij fel kan verdedigen (als er een andere hond is), en het heel moeilijk vindt als dat speeltjes stuk is en weg moet. Voor het laatste heb ik weer contact opgenomen met Heidi. Hij heeft nu weer een homeopathisch middel wat ook voor zijn overmatige warmte helpt. Vanaf de eerste dosis is hij meer gaan drinken en gaat hij minder vaak liggen tijdens de wandeling, mits wij zijn tempo aanhouden.

Afstand doen van een speeltje vindt hij nog steeds lastig, maar door het middel zien we toch dat dat al beter gaat, ook al moet daar nog wel een stap in gezet worden.

Wij zijn heel blij met de stappen die Dorus maakt door middel van de homeopathie, want we willen Dorus graag een zo natuurlijk en respectvol mogelijk leven bieden.

Luna heeft hartproblemen

Onze poes Luna was zeven jaar toen ze werd gediagnostiseerd met HCM, een aandoening aan de hartspier. Na anderhalf jaar last van haar pootjes was er uiteindelijk een dierenarts die de juiste diagnose stelde. We kwamen midden in de nacht bij hem terecht omdat Luna heel plotseling alles bij elkaar krijste en duidelijk pijn had.

Het hart van Luna, dat niet goed functioneert, had een bloedpropje geschoten dat in haar achterpootje terecht was gekomen. Luna kreeg pijnstilling en bloedverdunners. Volgens die dierenarts moesten we vervolgens met Luna naar de cardioloog voor verder onderzoek en zou ze zeker aan de bètablokkers moeten. Dat laatste zagen wij niet zo zitten. Luna was niet de poes die al die onderzoeken makkelijk zou ondergaan en met bètablokkers hadden we persoonlijk hele slechte ervaringen. Dit wilden we haar niet aandoen.

Via vrienden kwamen we Heidi op het spoor. Heidi vertelde ons dat ze Luna niet van haar aandoening kon genezen maar haar wel kon helpen om in een betere conditie te komen. Luna was op dat moment veranderd van een superactieve en ondernemende kat in een passieve, veel slapende poes.

We zijn na een uitgebreide intake van Heidi begonnen met de middelen. Al heel snel zagen we resultaat, Luna werd actiever en begon haar poezenleventje weer op te pakken. We zagen de ondernemende Luna met haar duidelijke eigen mening weer tevoorschijn komen. Soms zeiden we tegen elkaar: “Is dit een poes met hartgebrek??”

Na verloop van tijd kreeg Luna last van de bijwerkingen van de bloedverdunners; misselijkheid en spugen. We zijn alleen op de homeopathische middelen verder gegaan en ze doet het nu, een aantal jaren, heel goed zonder bloedverdunners.

Luna is inmiddels dertien jaar, ze krijgt nog steeds haar homeopathische middelen. En doet het daar goed op. Ze wordt nu wat ouder en milder, maar is nog steeds volop poes.

Toen we laatst de dierenarts belden voor iets anders vroeg ze:” Leeft die poes nog steeds?” Dit had ze nog nooit meegemaakt bij een poes met deze aandoening.

Wij zijn er zo ontzettend blij mee dat Heidi op onze weg kwam en dat we Luna op deze manier een goed en waardig poezenleven hebben kunnen bieden.

Pippie is erg verkouden

Het is eind 2012 als ik Pippie in huis haal: een dun en angstig, etherisch ogend winterkitten met een snotneus en een lijfje dat altijd trilde toen ik hem in het asiel kwam opzoeken.

Zijn nieuwsgierigheid naar het speeltje dat ik tijdens een bezoekje meebracht maakte dat ik toch zeker wist dat het hoe dan ook goed moest gaan komen met deze gevoelige en intens lieve kat.

Pippie went eenmaal in huis aangekomen snel: de aanwezige twee volwassen katten intrigeren hem en hij daagt ze na enkele weken uit tot spel. Ook mensen vindt hij steeds minder eng.

Ondertussen wordt de door de asiel-dierenarts voorgeschreven kuur tegen zijn snotneus afgemaakt, maar zonder resultaat. Meerdere bezoeken aan verschillende dierenartsen volgen. Van een voorzichtige aanpak tot aan een voorstel om een middel bedoeld voor biggen in te zetten; alles komt voorbij. Echter, niets slaat aan. Sterker nog, de lichamelijke conditie van Pippie verslechtert weer.

Een heftige fysieke reactie op een antibioticum (gillen, hijgen, pootjes bijten, schuimbekken) is de druppel. Geen ongerichte chemie meer in dit poezenlijfje! Ik neem het ‘risico’ en stop ermee, op zoek naar een andere aanpak.

Enkele dagen later heb ik Heidi aan de telefoon. Een dag later zitten we aan de keukentafel; Heidi doet een zeer uitgebreide anamnese en wil alles precies weten over Pippie en zijn (ziekte)geschiedenis. Niet de beschikbare medicatie maar de kat zelf staat centraal, een verademing. Uitgeput en met een neus vol snot ligt Pippie op dat moment in zijn mandje.

Heidi geeft aan stap voor stap zijn conditie weer in orde te willen maken. Uiteindelijk zal Pippie daardoor de snotneus weer zelf de baas moeten kunnen gaan zijn. Het opruimen van de (chemische) rommel in zijn lijfje is een eerste stap die genomen moet gaan worden. Ik heb er vertrouwen in, bovendien reageert Pippie direct met verbetering op een eerste verlichtend middel.

Ruim twee jaar zijn we bezig geweest (na al een dik jaar onderweg geweest te zijn bij de reguliere DA) om Pippie stabiel op een nagenoeg snotvrij niveau te krijgen en te houden.

Dat was het waard. Niet alleen zijn conditie ging stapje voor stapje vooruit, ook zijn emotionele toestand verbeterde omdat daar langzaam weer ruimte voor kwam. Dat er nog zoveel ontwikkeling in dit lieve beestje zat, had ik nooit kunnen bedenken. Pippie is er letterlijk beter van geworden.

De kijk en aanpak van Heidi doet wat mij betreft recht aan de aard en geschiedenis van het dier zelf. Het kostte tijd, maar dat is niet verwonderlijk als je bedenkt wat Pippie allemaal te verwerken heeft gehad aan emotionele en vooral fysieke (chemische!) belasting.

Pippie is met name in het begin nog flink ziek geweest. Soms was het erg spannend om niet naar paardenmiddelen te grijpen, zoals ik gewend was. Maar Heidi kent de risico’s, weet waar ze zitten en zal die niet nemen als ze het niet vertrouwt. Dat gaf mij weer vertrouwen om vol te houden. In iedere fase werd er opnieuw bekeken welk middel passend was, en wat de dosering moest zijn. Daardoor heb ik ook nog beter naar Pippie leren kijken: is hij toe aan een volgende stap of nog niet?

Tegenwoordig krijgt Pippie alleen nog af en toe een ‘onderhoudskuurtje’ als zijn neus opspeelt. Daar doet hij het vervolgens prima op!

Suki heeft diarree

Na jarenlang met grote paarden in de dressuurbaan gereden te hebben, wilde ik graag met een kleiner maar stoer paard genieten van buitenrijden. Daarnaast moest het met dit paard ook mogelijk zijn om dressuurmatig aan de gang te gaan. Omdat Haflingers veelzijdige paardjes zijn, viel mijn keus op dit ras. In juli 2015 werd ik de trotse eigenaar van een 4-jarige Haflinger merrie, Suki. Ik kocht Suki van haar fokker, ze was net zadelmak. Suki kwam bij ons aan huis te staan, samen met onze Shetlander ruin. Voor de merrie was dat een grote overgang. Ze had altijd in de kudde gelopen en maar weinig op stal gestaan. Bij ons stond ze overdag buiten in het land en ’s nachts op stal. Zo’n verandering  geeft natuurlijk stress en het duurde geruime tijd voordat Suki helemaal gewend was aan haar nieuwe plek.

Van het begin af aan viel het op dat Suki vaak last had van diarree. Ze had bovendien een doffe vettige vacht met veel schilfers. Ook hield ze zich strak in haar lichaam en was ze afstandelijk. Als oorzaak dacht ik aan stress door de verhuizing, ander voer, wormen enz. Ik heb het een poosje aangezien maar uiteindelijk Heidi ingeschakeld. Door de gesprekken ontstond een duidelijk beeld van het paard. Suki was een zelfstandige en zeer gevoelige merrie, maar ook een binnenvettertje. Ze had problemen met de spijsvertering, dat leidde tot buikpijn en uiteindelijk tot diarree. Heidi startte haar behandeling en stapje voor stapje kwam er meer rust in de darmen. Ook werd ze toegankelijker en kon ze zich beter ontspannen. In de afgelopen zomermaanden heeft Suki nergens last van gehad, ze ontwikkelde zich tot een mooi, gezond en blij paard met een glanzende vacht.

Suki is inmiddels anderhalf jaar bij ons. Ze is goede maatjes met de Shet en haar stal is nu een vertrouwde veilige plek. Ze doet het goed op buitenritten en ook de training in de bak loopt lekker. Nu het weideseizoen afgelopen is, spelen Suki’s darmen toch weer wat op. De andere problemen zijn niet meer teruggekomen. Soms kan ik van tevoren al inschatten wat de darmen triggert. Verandering van het weer speelt vaak een rol maar ook een nieuw pak voordrooghooi kan voor een verrassing zorgen. Door goed op te letten en met de ondersteuning van Heidi blijven de problemen beheersbaar en wie weet zijn ze op een goede dag helemaal verdwenen.

Nutak haar nieren functioneren niet goed

Goede wijn behoeft geen krans is het gezegde, maar als het gaat om mijn ervaringen met homeopathie die door Heidi wordt voorgeschreven voor onze katten, dan verdient zij alle lof voor haar kunde en toewijding en zeker een stukje op haar site!

Ondanks dat wij bij onze 5 katten (reuk)homeopathie hebben toegepast, blijven de ervaringen omtrent ons lapje Nutak toch wel de meest bijzondere. Ik heb haar als kitten, totaal verwilderd en angstig gevonden en opgevangen begin 2001. Ze was bang voor alles en iedereen en had traumatische ervaringen in de eerste jaren als in Amersfoort het vuurwerk afsteken begon. In 2005 heb ik Heidi ontmoet en haar meteen gevraagd of zij Nutak kon begeleiden omtrent haar angsten, met name rond de Oud & Nieuw-periode. Dit werkte zo enorm veel beter dan de reguliere (zwaar verdovende en met bijwerkingen gepaard gaande) middelen! Ook het feit dat het reukhomeopathie betrof was en is nog steeds een enorme uitkomst voor onze katten gebleken. Geen stress bij de toediening en tijdens afwezigheid van mijzelf, zeer eenvoudig toe te dienen door iemand anders. Heidi heeft Nutak ook mede voor haar afstudeeropdracht gebruikt en zij kent haar dus ook door-en-door. In alle jaren daarna is Nutak, dankzij de homeopathie en toewijding, uitgegroeid tot een katje dat inmiddels zeer veel vertrouwen heeft in de mensen, ofschoon ze nog altijd zeer gericht is op mijzelf. Drukke verjaardagen, kinderen over de vloer…. het kan allemaal en ze stoort zich er totaal niet meer aan. Ze blijft zelfs in de krabpaal liggen als er vlakbij haar gaten in de muren geboord worden. Dit zou 10 jaar geleden niet denkbaar geweest zijn.

In september 2015 bemerkte ik dat ze erg veel urine produceerde en de alarmbellen gingen rinkelen, aangezien onze oudste, inmiddels overleden poes Unix, nierfalen heeft gehad. Een dierenartsonderzoek bevestigde mijn vermoeden. Nutak had ook nierfalen. Vanaf dat moment was er geen twijfel mogelijk; ik wilde Heidi absoluut inschakelen voor de behandeling. Ik ben er van overtuigd dat dit haar redding is geweest. Allerlei dierenartsbezoeken, met alle stress van dien en reguliere medicatie met de nodige bijwerkingen zijn tot dusver overbodig. Omdat Nutak ook geen speciaal nierdieetvoer lust, krijgt ze, net als de andere katten graanvrij voer en dat gaat uitstekend. Heidi voelt feilloos aan hoe Nutak in haar vel zit en omdat ik zelf veel ervaring heb met (zieke) katten, (o.a. 7 jaar met mijn diabeteskat Curry), voelen wij elkaar perfect aan en is er een geweldige ‘samenwerking’. Heidi’s invoelingsvermogen en kunde (ze blijft zich continue verdiepen op haar vakgebied) leidde ertoe dat het, nu net 2017, nog steeds geweldig met Nutak gaat. Sterker zelfs… sinds onze (3de sinds 2009) verhuizing in augustus 2016 heeft Nutak nog nooit zò goed in haar vel gezeten. Dit komt mede omdat het huis erg groot is en zij haar eigen plekje kan claimen. Tussentijdse controles bij een dierenarts wil ik vanwege de stress voor mijn meisje niet en is niet nodig geweest. Ik ben Heidi zeer dankbaar voor haar hulp en weet dat ik te allen tijde een beroep op haar kan doen. Als ik onzeker ben over Nutak’s welbevinden stelt ze mij altijd gerust, maar is daarbij ook altijd reëel. Haar specialisatie is onder andere oudere dieren en ik ga er vanuit dat ze, naast Unix en Curry die beiden 18 (Unix bijna…) zijn geworden, ondanks hun chronische ziekten, een heel goede begeleiding geeft in de aankomende jaren van Nutak. Ik heb er alle vertrouwen in dat de kwaliteit van leven voor haar zo optimaal mogelijk zal zijn!

Nog even een paar opmerkingen terzijde… vanwege de veelvuldige verhuizingen èn de chronische ziekten die onze katten hebben (gehad), blijven ze binnenshuis. Inenten doen wij vanuit principiële redenen ook niet.

Heidi, je bent een kanjer en wij hopen nog vele jaren van jouw kunde gebruik te kunnen maken zodat onze katjes de hoogst mogelijke positieve zorg ontvangen.
Ik ben je erg dankbaar voor alle jaren dat je ons bijstaat!

Op 11 september 2018 hebben we onze lieve Nutak thuis laten inslapen. Haar lijfje was op en ik vond het niet meer dierwaardig om haar nog langer in leven te houden. Mijn grootste angst was dat ze tijdens de euthanasie erg bang zou zijn, maar ze is heel vredig in haar mandje van ons weggegleden terwijl ik voor haar zong en lieve woordjes tegen haar zei. Nutak is 17 jaar en 4 maanden geworden. Dit is alleen maar mogelijk geweest dankzij de voortreffelijke zorg van Heidi met de reukhomeopathie en uiteraard onze eigen toegewijde zorg voor haar. Haar urntje staat inmiddels naast die van Unix en Curry. Ze zal altijd een grote plek in ons hart blijven innemen. Dank nogmaals Heidi voor alles wat je voor haar hebt gedaan!

Mimi hoest heftig

Op een dag was ons katje Mimi niet in orde. Na 1 of 2 brokjes gegeten te hebben draaide ze zich weg van haar etensbak en kreeg een vreemdsoortige hoestaanval. Een blaffende hoest gecombineerd met kokhalzen, rochelen en opgeven van helder slijm/speeksel. Tijdens de aanval drukte ze zich laag tegen de grond en zag je het hoesten tot ver in haar flanken doorsidderen. Ze maakte verder geen zieke indruk en was niet benauwd, maar at niet meer en had met regelmaat zo’n typische hoestaanval. Toch maar even voor de zekerheid naar de dierenarts. Die constateerde een rode, ontstoken keel (keelpijn) en verdacht haar ook van misselijkheid. Met een injectie tegen de misselijkheid, voor 10 dagen antibioticatabletten en het advies haar nat, zacht voer te geven (wat we al geprobeerd hadden), gingen we weer huiswaarts.

Inderdaad, enkele uren na de injectie begon Mimi weer wat van het geprakte zacht voer te eten. Het lukte zowaar ook om het eerste antibioticapilletje via het voer in te geven.  De hoestaanvallen verminderden echter (nog) niet. De volgende dag was de eetlust weer beduidend minder. Na enkele likjes hield ze het voor gezien. Daarmee ging dus ook het 2e antibioticapilletje niet naar binnen. Tabletjes rechtstreeks ingeven is sowieso een crime, maar met een ontstoken keel wilde ik die strijd niet eens aangaan. Tja, wat te doen. Terug naar de dierenarts?

Omdat ons hondje met zijn chronische maag-darmklachten heel goed reageert op de homeopathische behandelingen van Heidi, besloot ik haar eerst te bellen met de vraag of de homeopathie ook iets zou kunnen betekenen bij deze acute klacht. Het antwoord was kort en overtuigend: jazeker!

Nadat Heidi flink had doorgevraagd onder andere over de manier van hoesten, kokhalzen en rochelen, kwam ze tot de conclusie dat het een kattenvariant van kennelhoest was en kregen we het middel Drosera (Zonnedauw) mee. Nu is het mooie aan de manier waarop Heidi werkt, dat het middel in een klein flesje zit dat je ongeveer 1 seconde onder de neus van het dier houdt. Dat is alles. Geweldig als je angstige of schuwe dieren hebt, waarbij elk bezoek aan de dierenarts of het dagelijks ingeven van medicijnen een bezoeking is. Kan het werken? Alleen één zo’n kort snuifje? Nou, binnen een kwartier nadat Mimi het middel onder d’r neusje had gehad, begon ze weer te eten! Droge brokjes nota bene. De rest van de dag hebben we haar niet meer horen hoesten. Omdat ze gedurende de nacht wel weer 2 flinke aanvallen had, hebben we haar de volgende morgen nog één keer het middel gegeven. Daarna bleven de hoestaanvallen weg en at ze weer als vanouds. Ze heeft nog ongeveer een dag of 5 een klein beetje geproest en gerocheld.

Terror Snuitje

Snuitje kwam bij mij wonen, toen hij ongeveer 9 jaar was. Hij was een vechtersbaasje en werd al gauw door de buren “Terror” genoemd. “Alles goed met Terror”? werd er vaak gevraagd door de buren, als ik thuis kwam van mijn werk. Dan wist ik dat het “weer zo laat was” geweest. Hij had dan weer flink gevochten en omdat hij helemaal wit is, ziet het er vaak al snel heel lelijk uit, als er maar 1 druppel bloed bij heeft gevloeid. Maar na een lekker bakje eten, een flinke was-partij en een goede nachtrust, was het leed vaak alweer geleden. Soms was er wat meer nodig en bleef hij wat langer thuis, als er een hap uit zijn oor was, of zijn hele koppie vol met krassen zat en ik na een paar dagen bij het aaien allemaal korstjes op zijn rug voelde enz.

Toen hij aan mij werd overgedragen had hij allemaal grote, vies roze/rode, pussende wonden, die door de dierenarts, waar hij toen onder behandeling was, met antibiotica werd behandeld. Er werd mij verteld, dat hij die wonden waarschijnlijk bij het vechten op liep? Maar toen het terug bleef komen en ik het met “alternatieve middelen” elke keer wel weer weg kreeg, (want je kunt geen antibiotica blijven gebruiken vond ik) vroeg ik mij toch af, waarom andere katten dat dan niet hadden. En iedere kat, die op straat loopt, vecht toch wel eens en waarom had ik daar dan nog nooit van een andere katten bezitter van gehoord? Na een aantal keren was hij zoooo ziek van de keiharde bulten, die ontstonden voordat ze open knapten, dat hij zich verstopte in een kast, waar hij niet meer uit wilde komen. Hij wilde ook geen eten, wat heeeel vreemd was voor Snuitje, want hij is dol op eten. Hij is toen die nacht heeeel ziek geweest. Ik was zelfs bang, dat hij het misschien niet zou gaan redden. Maar gelukkig sprongen de bulten open, kwam er voor ongeveer een koffie kopje vol, groen/gele pus uit en zag je hem al snel weer opknappen. Voor mij was toen de maat vol. Ik ging op zoek naar een klassiek homeopaat en heb ik via via het adres van Heidi gekregen.

Wat ik zo fijn vond, was dat ze na een paar “trefwoorden” uit mijn verhaal, eigenlijk al de goede remedie voor Snuitje had. Ze wilde het voor de zekerheid nog even verder uitwerken, maar is bij dezelfde remedie gebleven. Snuitje hoefde ook niet mee naar haar. Daar was ik ook zo blij om. Hij had zijn portie wel gehad bij de dierenarts. Hij was altijd zoooo van streek en was zichzelf helemaal kwijt als hij in de mand moest ( wat op den duur ook niet meer lukte ) en we naar de dierenarts gingen. Hij kreeg daar op het laatst ook narcose, omdat hij niet meer te handhaven was en niemand er ook maar iets mee kon. Heidi legt uit, dat hij best wel last van stress zou hebben: hij wist niet meer waar hij nou woonde: aan het begin van de straat ( zijn vorige eigenaren ) of aan het einde van de straat ( bij mij ). Mijn tuin lag voordat Snuitje kwam, altijd vol met katten. Ze lagen daar gewoon lekker te slapen, of gewoon voor de gezelligheid, dacht ik wel eens. Maar nu woonde Snuitje bij mij en was ik van hem, was dit zijn nieuwe huis en daar hoorde ook de tuin bij! En die katten lagen dus in Zijn tuin. En daar was hij helemaal niet van gediend. Hij moest zijn nieuwe huis en tuin gaan verdedigen. Dus werden die katten met veel vechtpartijen de tuin uitgejaagd. Maar ja, niet iedere kat laat zich zomaar weg jagen. Hij had het er maar moeilijk mee.

Van Heidi kreeg hij een remedie in een flesje waar hij maar 1 seconde aan mocht ruiken en dan was het klaar. En als je een kat kent, dan weet je dat geen dier zoooo nieuwsgierig is, als een kat. Dus als ik met het flesje aankom en een beetje met een nieuwsgierige stem roep: ooohhhh wat heb ik hier??? Dan is het allemaal zo gepiept. Snuitje krijgt dan zijn wekelijkse “snuffel-sessie” en dat gaat allemaal zooo makkelijk! We zijn nu een paar maanden verder en het aller belangrijkste: zijn pijnlijke- dikke- harde- pussende bulten zijn nog niet terug geweest!!! Ik ben daar zo dankbaar voor en ik denk Snuitje ook, want wat kon hij er ziek van zijn.

Er wordt goed notitie genomen van Snuitje, door middel van het verhaal, wat ik Heidi door de telefoon vertel, van “hoe het is gegaan de laatste tijd”. En ja, Snuitje vecht nog wel eens. Zijn karakter wordt niet veranderd met de remedie. Snuitje gaat gewoon niet altijd een vechtpartijtje uit de weg, denk ik wel eens. Maar samen met zijn remedie zoekt hij naar een manier, om de katten uit zijn tuin te krijgen zonder te vechten. Soms ligt er nog wel eens een kat in de tuin en ja, die wordt er met veel lawaai, gekrijs etc. uit gejaagd. En meestal is dat de laatste tijd wel genoeg, maar soms ook niet. Maar……en dat vind ik heeeel belangrijk: hij heeft geen nare bulten meer. En als je hem nu ziet, dan is 1 ding duidelijk: hij is bijna nooit meer gestrest!

Wij zijn een heel blij en dankbaar mens en dito kat!

De behandeling van twee prachtige paarden

Ik heb Heidi min of meer toevallig leren kennen omdat ze bij ons op stal kwam staan.

De afgelopen jaren heeft ze twee van mijn paarden in behandeling gehad.
Eerst mijn fjord, deze was door zijn voorlaatste eigenaar mentaal en fysiek verwaarloosd. Daardoor had hij o.a. last van luchtzuigen, veel spanning in zijn lijf in de training, teugelkreupelheid en peesproblemen.
De behandeling door Heidi resulteerde in een blij en gelukkig paard, waarmee ik succesvol in het Z-dressuur start.

Daarnaast heeft ze ook mijn springgefokte ruin van Duitse herkomst behandeld.
Van nature is het paard hoogsensitief, wat in combinatie met zijn jonge jaren op een handelsstal resulteerde in een angstig paard, dat niet meer benaderbaar was. Hierdoor kwam hij op vreemd terrein niet goed uit de verf, en was er ook vaak miscomminatie tussen ons.
Door de combinatie van een zeer geleidelijk opbouwtraject in de training en de behandeling door Heidi, is hij benaderbaar geworden en reageert hij in toenemende mate op natuurlijke wijze.

Ik kan Heidi aanbevelen als een geduldige en zeer zorgvuldige behandelaar, die het belang van het dier altijd voorop stelt.